Jelmer Oudenaller
16 June 2025
Gijs de Rijk
9 July 2025Van Sparta Rotterdam tot St. John’s New York en Indonesisch voetbal
Over de reis van keepster Iris de Rouw, alumna van het Johan Cruyff College Roosendaal, die haar droom waarmaakte én zichzelf vond
Soms zijn het niet de rechte wegen die tot succes leiden, maar juist de paden met bochten en hobbels, twijfels en onverwachte wendingen. Wat voor Iris de Rouw begon als een pittige uitdaging om haar opleiding Sport & Business aan het Johan Cruyff College Roosendaal te combineren met een intensief bestaan als keepster bij Sparta Vrouwen, groeide uit tot een verhaal over veerkracht, doorzettingsvermogen en het waarmaken van dromen.
Iris belandde op een spannend kruispunt in haar leven: net afgestudeerd, een full scholarship bij St. John’s University in New York, én is in het proces van naturalisatie om officieel te kunnen keepen voor het Indonesisch nationale vrouwenelftal. Een ongekende mix van sport, studie, reizen en cultuur — maar bovenal: een overwinning op zichzelf.
Doorzetten als het zwaar wordt
Het diploma lag allesbehalve voor het oprapen. “Het combineren van topsport met de studie was echt zwaar,” vertelt Iris eerlijk. “Ik moest constant schakelen tussen Sparta en mijn studie. Lange dagen, reizen naar trainingen en wedstrijden, tussendoor opdrachten maken of toetsen leren. Er waren momenten dat ik er echt doorheen zat.”
Thijs van Loenhout, haar studiecoach en docent, over die periodes: “Er zijn momenten geweest waarop Iris serieus overwoog om te stoppen. Maar juist op die breekpunten voerden we goede gesprekken. En steeds weer vond ze de kracht om door te gaan.”
Die kracht kwam uit een duidelijk doel: haar diploma halen, koste wat kost. “Dat zat zó diep in mijn hoofd,” zegt Iris. “Ik wilde gewoon dat papiertje. Soms legde ik de lat misschien te hoog voor mezelf, maar ik wist waarvoor ik het deed. Mijn discipline en drive hebben me uiteindelijk door die lastige momenten heen geholpen.”
Iris de Rouw.
De Amerikaanse droom
Een langgekoesterde wens van Iris kwam tegen het eind van haar studie weer tot leven: voetballen en studeren in Amerika. “Die droom begon al op de middelbare school. Ik zag meiden die naar de VS vertrokken en dacht: ‘wauw, dat wil ik ook’. Maar toen kwamen er mooie kansen in Nederland, zoals ADO Den Haag en later Sparta Rotterdam, en raakte die droom op de achtergrond.”
Maar toen kwam het ineens weer voorbij en ging het balletje rollen. “Ik sprak met verschillende coaches, maar met coach Ian van St. John’s was er direct een klik. Zijn passie voor het spel, zijn enthousiasme, het voelde meteen goed. En toen ik dat aanbod kreeg, wist ik: ‘dit moet ik gewoon doen’. Dit is zo’n one-time opportunity.” Het moment dat ze officieel werd toegelaten was onvergetelijk. “Ik was zó blij en trots. Alles wat ik ervoor heb gedaan — het plannen, het doorzetten — het viel op dat moment op z’n plek. En het mooiste is: net als op het Johan Cruyff College, wordt je sport daar echt serieus genomen. Je bent sporter én student, en beide worden gewaardeerd.”
Het Johan Cruyff College speelde een actieve rol in het verwezenlijken van deze droom. “Ze hebben onder andere een mooie aanbevelingsbrief geschreven en belangrijk papierwerk geregeld, wat ik erg waardeer,” vertelt Iris. “Dat was echt belangrijk, want je moet als buitenlandse student in de VS aan heel wat eisen voldoen.”
View this post on Instagram
Roots in Indonesië, een tweede droom wordt werkelijkheid
Alsof New York nog niet spannend genoeg is, is Iris begonnen aan nog een ander bijzonder hoofdstuk: het nationale elftal van Indonesië. “Mijn oma komt uit Lumajang, mijn overgrootopa uit Kediri. Die Indonesische kant heb ik altijd met trots gedragen. Toen ik benaderd werd door de keeperstrainer van het nationale team, kon ik het eigenlijk niet geloven.”
De eerste ontmoeting was in Nederland, waar ze kennismaakte met de staf van het Indonesisch elftal. “We hadden een gesprek met mijn ouders erbij. Ik voelde meteen: dit klopt. Ze vroegen of ik in januari naar het trainingskamp in Surabaya wilde komen — en dat heb ik gedaan.”
Die reis maakte diepe indruk. “Ik kende daar niemand, sprak de taal niet, maar vanaf het eerste moment voelde ik me welkom. De meiden waren zó lief. We begrepen elkaar, ondanks de taalbarrière. We leerden elkaars woorden, maar ook elkaars manier van spelen en zijn. Het voelde als thuiskomen.”
Iris zit inmiddels in het naturalisatieproces om officieel voor het nationale team uit te komen. In juni 2025 hoopt ze haar eerste officiële interlands te spelen tijdens de kwalificaties voor de AFC Women’s Asian Cup in Jakarta. “Dat ik het nationale shirt van Indonesië mag dragen, dat raakt me echt. Het betekent veel voor mij, maar ook voor mijn familie.”
"Je hoeft het niet alleen te doen"
Na het behalen van haar diploma wil Iris jonge sporters graag iets meegeven: “Geef niet op, ook als het zwaar is. Blijf geloven in jezelf, zoek hulp als het nodig is, en houd je doel voor ogen. Dan kom je er.” Perfect hoeft het niet te zijn, zegt ze. “Je mag moe zijn, fouten maken. Als je maar blijft bewegen en proberen.”
De persoonlijke studiebegeleiding speelde in haar duale loopbaan een grote rol. “Thijs begreep precies wat ik nodig had. Hij gaf me vertrouwen, was eerlijk én motiverend.” Thijs ziet dat als essentieel in zijn rol. “Bij studenten als Iris, die op hoog niveau sporten, is het belangrijk dat we als opleiding meebewegen. Niet alles hoeft volgens het standaard stramien. We zoeken naar wat wél werkt. En bij Iris werkte het dat ze wist dat ze niet alleen stond.”
Met haar diploma op zak en een sportbeurs in het vooruitzicht, begint voor Iris een bijzonder nieuw hoofdstuk. Of zoals Thijs het zegt: “Dit is pas het begin.”
